TOS Uitgelicht: Remco en Kevin van Lefman Schilders
TOS Businessclub zet elke twee weken de spotlights op een van haar leden. Wat drijft ze, wat maken ze zoal mee en wat doen ze eigenlijk precies? Deze week zijn Remco en Kevin aan het woord, eigenaars van Lefman Schilders.
Remco en Kevin (Lefman Schilders): met de juiste klik kom je ver
Sommige ondernemers ontmoeten hun toekomstige zakenpartner al als ze puber zijn. Het overkwam Kevin Leverink en Remco Olde Hendrikman. De twee jongens fietsten dagelijks van Hengelo naar de middelbare school in Oldenzaal. Dat schepte gelijk een band. In het 4e leerjaar kozen ze beiden voor schilderen als specialisatie en een vervolg aan de Schildersvakopleiding lag voor de hand. Maar dat ze later samen een bedrijf zouden runnen, hadden ze toen nog niet kunnen denken.
Vanwaar die vroege interesse in het schildersvak?
Kevin: ‘Mijn vader was schilder. En iedere keer dat ik een balletje opgooide over wat zakgeld voor discotheek Groothuis, dan was het standaard antwoord: “Dat mag, maar daar moet je dan wel wat voor doen.” Ik ging dus van jongs af aan al met hem mee naar schildersklussen.’ Bij Remco zat zo ongeveer de hele familie in het schildersvak. ‘Op vrije woensdagmiddagen en zaterdagen was er altijd wel een oom of een neef met wie ik mee kon om te helpen. Dan rol je er vanzelf in.’
Jullie begonnen allebei voor jezelf. Waarom besloten jullie uiteindelijk samen te gaan werken?
Kevin: ‘We kenden elkaar goed, hielpen elkaar vaak en hebben zelfs bij dezelfde werkgever gewerkt. Vandaar dat we rond ons 24e plannen kregen om samen te starten; dat kwam alleen niet van de grond. Een paar jaar later zette ik samen met iemand anders een schildersbedrijf op, maar dat liep na anderhalf jaar stuk. Een deel van mij was er toen wel klaar mee, maar ik wist ook: samen met Remco durf ik het wel aan.’ ‘Op dat moment was ik net driekwart jaar voor mezelf bezig,’ reageert Remco, ‘maar het voelde meteen logisch om onze krachten te bundelen. In 2021 was het officieel: Leverink en Olde Hendrikman voegden we samen tot Lefman.’
Van twee man sterk zijn jullie snel doorgegroeid naar een bedrijf met 15 man personeel. Wat is het geheim achter dat succes?
Remco: ‘We willen goed werk afleveren. Daar begint het mee. En dan helpt het dat we elkaar al zo lang kennen dat we aan een half woord genoeg hebben. Tegelijkertijd zijn we heel verschillend. Kevin is impulsief en geeft graag gas. Ik ben degene die op de rem trapt en eerst nadenkt over randvoorwaarden en mogelijke valkuilen. Die combinatie is ideaal.’
Gaat er ook weleens wat mis?
Kevin: ‘Ik herinner me onze allereerste klus samen nog, ergens achter het FBK-stadion. Dat was in onze begintijd. We hadden het de avond ervoor iets te gezellig gehad in de stad en toen versliepen we ons. Dat was al geen best begin maar het schilderen zelf ging ook nogal langzaam. Stonden we daar voor een appel en een ei een klus te klaren die ook nog eens veel meer tijd in beslag nam dan verwacht. Ach ja, zo’n fout maak je één keer! Dat is ons daarna nooit meer mis gegaan.’ Remco haalt een recenter voorbeeld aan: ‘In veel projecten zitten wij precies tussen alle partijen in. We leveren strakke wanden, maar zien dan vervolgens hoe bijvoorbeeld een vloerenman − vaak door tijdsdruk − egaline morst, schuurt waar hij niet moet schuren of met zijn planning uitloopt, waardoor ons hele traject in de knel komt. Als je kwaliteit garandeert, doet dat pijn. Daarom trekken we vanaf het nieuwe jaar de gehele vloerafwerking naar ons toe. Daarmee zetten we een steeds terugkerende frustratie om in een van onze grootste stappen vooruit. Met deze uitbreiding van onze diensten sluiten we de hele keten: van wand tot vloer, van voorbereiding tot eindresultaat. Voor onze klanten betekent dat sneller, strakker en betrouwbaarder werk. Voor ons betekent het volledige controle en een nieuwe stap richting het bedrijf dat we willen zijn.’
Wat was de meest opvallende klus die jullie uitvoerden?
Remco: ‘Dat was de plafondspuitklus in een darmfabriek. Daar konden we alleen bij op dagen dat de fabriek dicht was: de dag vóór kerst en op tweede kerstdag. Iedereen verklaarde ons voor gek, maar wij deden het gewoon. Zo zijn we ook groter geworden, want we krijgen een klus altijd voor elkaar.’ Kevin: ‘Daarnaast werken we heel graag voor FC Twente. We zijn zo’n beetje de huisschilder; van een stuk of 30 skyboxen tot de kantoren bij het vrouwenvoetbal, het behang bij het kunstgras en de huiskamer op het trainingscomplex. Als we één droomklus voor de toekomst mogen kiezen? Dan is dat de afwerking van het nieuwe trainingscomplex van FC Twente.’
Dan zitten jullie vast met veel plezier op de tribune?
‘Absoluut, maar dat deden we al langer’, reageert Kevin. ‘We hebben beiden een seizoenskaart van Twente en sinds een paar jaar ook zitplaatsen bij de TOS. Die wisselen we af. De ene keer gaat Remco met een klant naar de TOS-plaatsen en zit ik in de buurt van vak P. De keer erop is het andersom. Dat bevalt goed!’
Kunnen jullie ondertussen nog ergens rondlopen zonder kritisch naar muren of kozijnen te kijken?
Remco lacht: ‘Echt niet. Ik liep gisteren een pand binnen in Amsterdam en mijn oog viel gelijk op een zichtbare behangnaad. Slordig, denk ik dan.’ Kevin haakt daarop aan: ‘En als ik door mijn straat loop en de kozijnen zie, dan schiet gelijk door me heen: dat wordt ook wel een keer tijd. Beroepsdeformatie! Dat raken we waarschijnlijk nooit meer kwijt.’
