TOS Uitgelicht: Chris van Stuivenberg van De Bakker aan huis
TOS Businessclub zet elke twee weken de spotlights op een van haar leden. Wat drijft ze, wat maken ze zoal mee en wat doen ze eigenlijk precies? Deze week is Chris van Stuivenberg aan het woord, oprichter van De Bakker aan huis.
Chris van Stuivenberg (De Bakker aan huis): “Van een halfje bruin in Hengelo naar een landelijk concept”
Wie Chris van Stuivenberg in 2005 had zien lopen, had nooit kunnen vermoeden dat hij twintig jaar later een landelijk franchiseconcept zou leiden. Met een stapeltje folders in de ene hand en een halfje bruin in de andere belde hij overal aan. Hij stak zijn verhaal af, observeerde wat werkte en wat niet. Het was een simpele pilot, maar wel een die uitgroeide tot de grootste broodbezorgservice van Nederland, met inmiddels dertig franchisenemers die elke ochtend vers brood van de ambachtelijke bakker in heel Nederland aan huis bezorgen. Groeien door te pionieren; dat is Chris ten voeten uit.
Van kippenslachter tot bakkerijhouder
Verwacht bij Chris niet het klassieke bakkersverhaal. In zijn jonge jaren werkte hij achtereenvolgens bij een kippenslachter, deed de boekhouding, verkocht daarna keukens en later zitmeubilair bij Seats & Sofa’s. Eén ding werd hem duidelijk: ondernemen trok meer dan loondienst. Daarom begon hij op zijn 25e een zogenaamde “koude bakkerij” in de Lambertuspassage in Hengelo. De broden kwamen daar afgebakken binnen; de oven werd alleen gebruikt voor saucijzenbroodjes en andere lekkernijen.
Al vrij snel viel hem op dat voorraad een lastig in te schatten onderdeel van het werk was. Regende het, dan bleef hij met broden zitten. Legde hij er minder neer, dan had hij te weinig. Chris: ‘We hadden standaard minimaal tien procent derving. Dat moest slimmer kunnen, leek me. Ik dacht aan hoe dat vroeger ging. Toen ventte de bakker zijn brood vanaf een kar en bakte hij alles op bestelling. Hij bleef nooit zitten met brood.’ Het zaadje was geplant.
Hoe ging je van dat inzicht naar een franchise-onderneming?
Chris: ‘Ik verkocht de bakkerij met dat broodbezorgidee in mijn achterhoofd. Wat zou er gebeuren als mensen weer net als vroeger het brood aan de deur zouden krijgen? Ik besloot het klein te testen. Met folders en een proefbrood trok ik door Hengelo. Na twee maanden had ik genoeg gezien: dit werkte. En als iets werkt, moet het schaalbaar zijn. Dus toen mijn eigen broodbus liep, besloot ik van De Bakker aan huis een franchise-concept maken.
Mijn eerste gedachte was om via het UWV en het ROZ mensen met een uitkering te helpen om ondernemer te worden. Maar na 27 gesprekken die op niets uitliepen, moest ik tot de conclusie komen dat ik in de verkeerde vijver aan het vissen was. Ik plaatste daarop onder andere een advertentie in de Nijverdalse huis-aan-huiskrant en daar reageerde Karel op. Vanaf dat moment ging het snel. Het concept landde en binnen no-time meldden zich nieuwe ondernemers die aan de slag gingen in Almelo en Deventer. Elk van hen koppelde ik aan een ambachtelijke bakker. Die bakten op bestelling de broden waarna ze nog warm de broodbus ingingen. De franchisenemers hingen het vervolgens ‘s ochtends bij hun klanten aan de deur.’
Wie kiezen voor De Bakker aan Huis?
‘Dat is een ander soort publiek dan ik had verwacht’, vertelt Chris. ‘In eerste instantie richtte ik me op een oudere doelgroep met een hang naar nostalgie. Het concept bleek echter vooral in trek bij tweeverdieners met kinderen. Die zijn druk, gewend om online te bestellen en ze eten relatief veel brood. En als ze eenmaal gewend zijn aan het gemak, blijven ze klant. In Hengelo woont een gezin waar wij al twintig jaar brood leveren. Die hebben mijn kinderen zien opgroeien. Dat is toch mooi?’
Deel eens een succes en een mislukking met ons?
‘Pionieren gaat uiteraard niet altijd goed. Een van mijn ideeën was een dark kitchen: zeven bezorgrestaurants die vanuit één pand opereerden. Gezinnen konden dan uit allerlei keukens tegelijk bestellen, zodat elk gezinslid iets op z’n bord kreeg waar-ie blij van werd. Het idee was goed, maar we hadden geen succes met de koks. Uiteindelijk stond ik zelf biefstukken te bakken en mijn compagnon de friet. Na twee jaar was het klaar. Maar mislukken hoort erbij. Want een andere keer probeer je iets en werkt het fantastisch. Zoals toen franchisenemer nummer zeven – iemand met een IT-achtergrond – vroeg waarom er geen website was. Tot dat moment ging alles via papieren lijstjes en Excel-tabellen. We zijn alles gaan automatiseren: bestellingen, baklijsten, bezorgrondes en facturen. Tachtig procent van de administratie verdween’, vertelt Chris met enige trots. ‘Dat is nu een van de trekpleisters van ons franchise-concept.‘
En hoe nu verder?
‘Twintig jaar na dat halve brood aan de deur staat er een landelijk franchiseconcept. Ambachtelijk brood, weinig verspilling, slim georganiseerd, met dertig franchisenemers van Groningen tot Zeeland. Nu is het tijd om verder te groeien; er zijn nog genoeg “lege” plekken in Nederland die ik kan vullen. Ondertussen haal ik veel plezier uit gesprekken met andere ondernemers. Dat is een van de redenen dat ik me bij de TOS heb aangesloten. Ik vind het ontzettend leuk om inspirerende mensen te ontmoeten die iets moois hebben opgebouwd. En natuurlijk is een vaste stoel in het stadion geen straf. Ik zat in het Diekman al in vak PP en mijn kinderen zijn ook enorme Twente-supporters. Wat mij betreft, is dit een ideale combinatie.’
