TOS Uitgelicht: Bart van Tongeren van Bouwbedrijf Van Tongeren
Een interview met Bart van Tongeren? Zijn idee was het niet. “Ik sta niet zo graag in de spotlights”, zegt hij vrijwel meteen. Maar praten over zijn bouwbedrijf wil hij gelukkig wel. Over gras, schuttingen, Amsterdam en twee rechterhanden.
Bart van Tongeren van Bouwbedrijf Van Tongeren: “Als iemand achter zijn manier van werken staat, werkt hij volgens mij het lekkerst.”
HUBO
“Mijn ouders openden in 1991 de Hubo aan de Boekeloseweg in Hengelo. Ze hadden daar ook een klussendienst bij: gordijnen ophangen, kasten maken, maatwerk. Vanaf het moment dat ik er zelf ging werken, werden die klussen steeds groter. Eerst een uitbouw, daarna verbouwingen. Mijn broer Koen kwam erbij en op een gegeven moment waren de werkzaamheden buiten de deur zo groot dat ze niet meer in balans waren met de winkel. Toen hebben we in 2010 aannemingsbedrijf Van Tongeren opgericht. Tijdens de bouwcrisis inderdaad. Toch hebben Koen en ik geen dag zonder werk gezeten. Een paar jaar geleden is de Hubo verkocht aan mijn oom, maar ons kantoor zit nog altijd midden in de winkel.”
SCHUTTING
“Klanten kunnen voor werkelijk elke klus bij ons terecht. Van een schutting neerzetten tot een complete verbouwing of nieuwbouw. Renovaties vind ik misschien wel het mooist, omdat je nooit precies weet wat je tegenkomt. Je trekt iets los en pas dan zie je écht wat erachter zit. Dan moet je ineens een nieuwe oplossing bedenken. Dat maakt het organisatorisch en planmatig soms lastig: je plant ergens een week voor en vervolgens duurt het anderhalve week. Maar in renovaties zitten vaak leuke vakinhoudelijke uitdagingen. Toch geniet ik ook van nieuwbouw. We hebben in Borne bijvoorbeeld een riante villa neergezet. Alles is daar groot en met een hoogwaardige afwerking. Als alles mogelijk is, kun je echt iets moois maken. Maar uiteindelijk geldt dat net zo goed voor een kleinere verbouwing: iemand heeft iets in zijn hoofd en wij zorgen dat het er komt binnen het gestelde budget.”
AMSTERDAM
“Een opdracht die ik niet snel zal vergeten, is een grote renovatie in het centrum van Amsterdam. Het was mooi werk en reuzegezellig. We reden er elke dag met een flink deel van het bedrijf naartoe. Maar daarna hebben we wel besloten: dit doen we niet meer. Het is gewoon te ver. En alles is daar lastiger. Er is weinig ruimte, parkeren is moeilijk en de mentaliteit daar past ook minder goed bij ons. De klant was trouwens wel tevreden.”
GRAS
“We begonnen met z’n tweeën en dachten: we kijken wel hoe het gaat; we gaan gewoon lekker werken. Uiteindelijk werden we steeds groter en dan heb je personeel nodig. Dat vond ik het meest spannende moment van de afgelopen 15 jaar: die eerste man op kantoor. Ik kende hem gelukkig al. Hij had stage bij ons gelopen en ik zag wel potentie in hem. Hij werkt hier nog altijd. Eigenlijk blijft iedereen - we zijn nu met 13 man. Ik denk omdat de jongens elkaar als familie zien. Ze komen bij elkaar op verjaardagen, doen leuke dingen samen en hebben wat voor elkaar over. In vijftien jaar tijd is er slechts één werknemer weggegaan om na anderhalf jaar weer terug te komen. Het gras was toch niet groener bij de buren.”
GEWOON
“Ik geef mijn mensen graag de ruimte. Je kunt een klus op drie of vier manieren goed doen. Zij hoeven het dus echt niet allemaal op mijn manier te doen. Volgens mij werkt iemand namelijk het lekkerst als-ie zelf achter zijn manier van werken staat. Dan krijg je het beste resultaat. Ik blijf ook het liefst gewoon mezelf. Ik sta bijvoorbeeld niet graag in de spotlights en we maken als bedrijf weinig reclame. Bij de TOS-evenementen is het niet anders. Daar zit ik niet om mijn diensten te verkopen. Ik praat met mensen, het is gezellig en soms zegt iemand ineens: ik heb nog een verbouwing. Zo rolt er vanzelf werk uit.”
HANDEN
“Ik ben inmiddels meer manager dan timmerman. Tot er iets fout gaat in de planning, dan spring ik bij. Pas waren ze op de bouw een vloer aan het leggen en kwamen ze een paar handen tekort. Dan help ik mee. En als de jongens ergens niet uitkomen, kloppen ze nog altijd bij mij aan. Of ik het timmerwerk mis? Nee hoor. Thuis heb ik ook nog een woning waar ik mijn ei kwijt kan. Maar als ik morgen geen aannemer meer mocht zijn, dan zou ik weer gaan timmeren. Ik heb twee rechterhanden. Die pakt niemand me af.”
